لحظاتی شرجی و ساعاتی مرطوب در کناره های خلیج جنوبی هنوز فارسی، و در منظر باد گرما و شتاب و شوق انتظار پرواز به سوی پایتخت جمهوری مقدس، سبب قصه می شود و این سطرهای خیس!

پشت تاترشهر کارگری می کرد برای مهندسی که ساختمانی از آهن و بتون را طرح و نما می داد. چشم خسته از جوش آهن های نا تمام، چشم به خیابان دوخت و هوس گرفت و بعد از تازه کردن خود به سمت خیابان ولیعهد روانه شد. روان بود در استراحت مستتر در پیاده روهای خیابان که دختری بلوند با مینی ژوپ صورتی و تکه هایی از سفیدی به تن مراحم او شد! درست روبروی سینما سی تو. سینمایی که سیمای شهوت بود و سکس...

=شاه پسر میایی با من سینما؟

نه! تو خیابون واقعیشو می بینم.

=ای وا خاک عالم، چه شیطونی هستی تو!

شیطونی رو تو خونه بابات بهم یاد دادند.

اصرار هوسناک دخترک مو بلوند، نتیجه منطقی بی اعتنایی زیرکانه پسر کارگر بود. از پی پای پسرک می دوید و تکرار خواسته اروتیک خود می کرد دختر بورژوای تهرانی! تا میدان 24 اسفند حیله و عشوه بست که پسرک و دلش را بدزد اما...

=مرد نیستی!!!

اگه راست میگی بیا شاه عبدالعظیم صیغه بکنمت واسه پنج روز! اگه پنج ساعت مردی منو تحمل کردی، 5 هزار تومان بهت میدم.

نیاز به گویش من نیست که با آن پول می شد عمارتی صد بار فربه تر و ظریف تر از آن ساختمانی که پسرک آهن های آن را به هم جوش می داد را برساخت اما خالی بندی پشت چرب زبانی پسرک کارگر رخ می دزدید. دختر بی خیال شد و پا پس برد و پسر به گشت خود ادامه....

 فردای ماجرا همان دختر مینی ژوب پوش، این بار در هیئت یک استوار ژاندارمری به محل سازش ساختمان رفت و همه کارگران را به خط درآورد. با چوبش کلاه جوشکاری پسرک را پس زد و پس از شناخت او به گروهبانان همراهش دستور توقیف او را داد. پسرک این بار هم کم نیاورد:

سلام سرکار خانم استوار سوراخ!!!

=درست حرف بزن جسور.

ما شنیده بودیم تهران کلاه برداری می کنن اما نشنیده بودیم با چوب قانون هم کلاه بر می دارن!

مهندس ساختمان در رسید و ماجرا را شنید و باور نکرد! باور اینکه پسرک کارگر ساده شهرستانی به این دختر بلوند خوشکل آنچنانی پیشنهاد تجربه امر جنسی را داده باشد برای او که کارگرش را می شناخت سخت بود. اما شاید از اقبال افتضاح سرکار خانم استوار زیبا رو بود که مهندس، مامور بازرسی سازمان اطلاعات و امنیت کشور از کار درآمد و او برای همیشه از ژاندارمری رفت و پسرک تا آخر ساختمان ماند!  

پسرکی که حاظر به حضور در جنسی ترین سینمای تهران نشده بود و برای نزدیک شدن به دختر خواهان خود، صیغه شرط آورده بود، توسط ساواک که ناخن اسلام گرایان را می کشید و قائلان به اسلام سیاسی را داغ می کرد، از خوابی که خانم استوار برایش دیده بود سالم و سرافراز بیرون جهید.

سطور فوق، نگارش قصه وار داستانی شفاهی بود که در سال 1349 به رخ پیوسته بود و کاراکتر وزین آن، راوی داستان آن بود. سال 1387، بندر عباس و گرمی آشنای هر روزه؛ پسرک کارگر شهرستانی دیروز گزارشی از خود به پسرک دانشجوی شهرستانی امروز داد تا شاید مخاطبان آن بتوانند بین خطوط را بخوانند!